[ همهء اهل كتاب ] يكسان نيستند ، از اهل كتاب گروهى درستكار [ و رعايت كنندهء حقّ خدا و مردم ] هستند ، آيات خدا را در ساعاتى از شب مىخوانند و [ به پيشگاه حق از روى تواضع و فروتنى ] سجده مىكنند . * [ در سايهء قرآن و نبوّت پيامبر ] به خدا و روز قيامت ايمان مىآورند و به كار شايسته و پسنديده فرمان مىدهند و از كار ناپسند و زشت بازمىدارند و در كارهاى خير مىشتابند و اينان از شايستگانند . از اين دو آيه استفاده مىشود كه گروهى از اهل كتاب مانند دوستان و هم‌كيشان خود پافشارى بر باطل نكرده ، بلكه تسليم پيامبر صلى الله عليه و آله و قرآن شدند و به راه راست و صراط الهى آمدند . در قرآن مجيد دربارهء بندگان واقعى خود مىفرمايد : [ سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ] « 1 » . نشانه آنان در چهره‌شان از اثر سجود پيداست . و نيز در قرآن مجيد دربارهء عباد مورد رضايت خود مىفرمايد : [ أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً وَ قائِماً يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ يَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ ] « 2 » . [ آيا چنين انسان كفران‌كننده‌اى بهتر است ] يا كسى كه در ساعات شب به سجده و قيام و عبادتى خالصانه مشغول است ، از آخرت مىترسد و به رحمت پروردگارش اميد دارد ؟ و نيز در نشانه‌هاى عباد واقعى مىفرمايد :

--> ( 1 ) - فتح ( 48 ) : 29 . ( 2 ) - زمر ( 39 ) : 9 .